Czekamy, czekamy ;)
Mam nadzieję, że rozdział pojawi się szybko.


A co do mojej notki...
Muszę, że tak powiem rozgrzać się. Mam nadzieję, że następna będzie lepsza, aczkolwiek nie jestem pewna, czy mój pomysł tego, co będzie się teraz działo nie będzie zbyt nierealny.
Ale od czego jest wyobraźnia? ;)

Skarbie, wybaczamy ci wszystko! Bylebyś tylko do nas szybko wróciła z kolejną częścią tego cudeńka.

P.S. Mnie w te wakacje (w lipcu) umarł dziadek i też cierpiałam (cierpię nadal) na brak Wena...

Buziam! Bezik.

LUBIĘ TO, PISZ DALEJ! Katarai, ahahahahha!

No cóż... w takim razie życzę ci powodzenia - we wszystkim.
  U mnie nowa notka - wpadnij proszę, gdy będziesz w stanie.

Tak tylko, żeby przypomnieć że mam notkę... A poza tym, udało mi się cię podlinkować. Doszlam w końcu, że masz wstawioną zmienną, która dodaje cię do ulubionych mojego profilu, a nie do podlinkowanych mojego bloga. Udało mi się to obejść, tylko chciałam zapytać, czy specjalnie masz na blogu tylko tą, która pozwala na dodanie do ulubionych, czy tak jak ja miałam - przypadkiem?

Chciałoby się rzec: "veni, vidi, vici", ale obawiam się, że to ostatnie "v" może tu być mocno nieodpowiednie. Bo przybyłam, zobaczyłam, ale zwyciężył ktoś inny. Jeszcze nie wiem, kto - mam nadzieję, że ktoś z Was.
Chodzi mi o to, że przybyłam do Ciebie, by się pożegnać. Oczywiście nie na zawsze i nie całkiem, dlatego, że nadal można mnie znaleźć w mylogowym półświatku, ale na Tańcu przestaję już istnieć. Cóż... Coś się zaczyna, a coś kończy. Tak właśnie skończył się popyt na opowiadania o piratach. A ja nie potrafię publikować tylko dla siebie. Oczywiście, powiecie: "ja czytałam twoje opowiadanie i mogłabyś je kontynuować dla mnie", ale prawda jest taka, że z mojego licznego grona czytelników zrobiła się garstka, która nawet nie komentowała rozdziałów. Wiem, że brzmi to tak, jak gdyby zależało mi wyłącznie na ilości komentarzy, ale to nie jest prawda. Zależy mi na ilości i różnorodności opinii, a niestety takowych ostatnimi czasu nie było. Otrzymywałam komentarze od osób, którym zawsze podobały się moje (po)twory, a pozostała część bała się, lub zwyczajnie nie miała ochoty wyrażać swojego zdania.
W związku z tym postanowiłam Taniec zamknąć. Nieodwołalnie.
Długo nad tym myślałam - całe trzy miesiące i wreszcie podjęłam decyzję - koniec. Wiem, że będziecie mi pisać, jak bardzo żałujecie i tak dalej, bla, bla, bla, bla... Ale ja postanowiłam. Taniec powróci, gdy będzie zakończony. Wtedy go opublikuję i posłucham waszego zdania. Plan opowiadania mam napisany, wiem, co ma się jeszcze wydarzyć, napisałam także i prolog, dlatego teraz już nie będzie żadnego problemu - wystarczy to po prostu napisać, a do tego potrzeba mi Wena, który ostatnimi czasy raz dopisuje, a raz nie.
Kończąc ten przydługawy monolog... Dziękuję Ci, że do mnie zaglądałaś. Dziękuję, że komentowałaś i czytałaś moje rozdziały. Dziękuję, że byłaś ze mną przez ten czas. I mam nadzieję, że o mnie nie zapomnisz, bo powrócę. Z nowymi przygodami Marici, Rueny, Sawyera Franciszka i, wreszcie, drugiej z najważniejszych postaci - Jacka. I wtedy zobaczysz, do czego doprowadziła ta znajomość...
Pozdrawiam serdecznie, życzę dużo Wena i wiernych czytelników!

Bezimienna.

P.S. Proszę, byś poinformowała mnie o nowym rozdziale na którymś z moich pozostałych blogów, gdyż uwielbiałam twoja twórczość! Ewentualnie pisz na DA lub 2843282. Buziaki! ;*

Zapraszam do mnie na rozdział numer pięć.

Pozdrawiam, Aielomae.

;*

U mnie nowa notka. Powodzenia.